Geschreven door Eva Geelen

Ruim een week geleden was het dan eindelijk zover. Het Eindexamen begon. Dochterlief
zat in de meivakantie en al die andere gekke vrije dagen steevast op haar kamer. Met
boeken voor haar neus, YouTube-filmpjes op de laptop en een altijd open Facetime
verbinding met vriendinnen. Als moeder hóóp je dan dat er ook geleerd wordt. Maar je
weet het in feite niet. Omdat de resultaten tot nu toe best goed zijn, wil je het proces
niet verstoren en probeer je te vertrouwen op haar motivatie en aanpak. En de
wetenschap dat Ready to school altijd een inhoudelijke vinger aan de pols houdt, stelt
natuurlijk ook gerust.

Reality check
Maar die motivatie was wel een dingetje de laatste tijd. Want dochterlief was zeker vier
van de zes middelbare schooljaren gedreven door een brandend verlangen om
geneeskunde te gaan studeren. Maar helaas pindakaas. Al doet ze het op school nog zo
goed, déze toets, de enige die er écht toe doet, haalde ze niet. Dat was een stevige
reality check en het betekende dat er heel snel een plan B moest komen. En dat kwam
er. Maar het heilige vuur had wel aanzienlijk wat glans verloren. Een moeilijke tijd, zowel
voor haar, als voor mij als moeder. Tot nu toe lukte eigenlijk alles haar als
vanzelfsprekend. En dan net op zo’n moment lukt het niet. Ik was natuurlijk het liefst op
hoge poten naar die universiteit gegaan. Maar ja, ze krijgen meer dan 1000
aanmeldingen binnen en kunnen er maar een kleine 300 plaatsen. Dus ik kreeg fijntjes
uitgelegd dat protesteren geen zin heeft. Maar wat was dat moeilijk. Je wilt je kind
behoeden voor teleurstellingen en dat gaat niet altijd.

Jeugdige veerkracht
Maar; en dat tekent haar realiteitszin en grote klasse, al binnen enkele weken gaf ze aan
dat ze de moeilijkheidsgraad onderschat had. En: ‘de ethische vragen (ongeveer de helft)
zeiden me helemaal niks. Toen dacht ik ‘misschien is arts zijn toch niet bij mij’. Petje af
hoor, als je een droom die je jarenlang gekoesterd hebt, een droom die je jarenlang
energie heeft gegeven, zó kunt relativeren als het moet. Het tekent de veerkracht van de
jeugd. Dus werd er op de valreep bij twee andere studies aangemeld. En ondertussen
kwam het eindexamen maar dichterbij.

Nostalgisch perspectief
Daarmee brak een periode van de laatste keer dit en de laatste keer dat aan. Nostalgisch
als ik ben, viel dat niet altijd mee. Een greep uit de laatste keren;
– De allerlaatste keer kinderbijslag krijgen (wat ik niet alleen vanuit nostalgisch
perspectief ga missen).
– Opeens op haar achttiende verjaardag werd haar bankrekening automatisch uit
mijn bankaccount gejopt. Ik keek op mijn telefoontje in mijn bankomgeving en ja
hoor; helemaal karig en alleen stond daar alleen nog maar mijn
bankrekeningnummer. Terwijl het er voorheen zo gezellig uitzag met de
rekeningen van de meiden erbij.
– De zorgverzekering natuurlijk, die ineens geregeld moest worden. En waar ze nu
ook niet meer in mijn account valt.
– En dan de lang voorbereide LSD, zoals de Laatste School Dag op Odulphus heet.
Kort samengevat kwam die neer op: de plannen waren groots; de uitvoering

pakte iets bescheidener uit; maar het succes en het feest waren er niet minder
om.

Extra ondersteuning RTS
En tussen al die laatste keren door, altijd maar dat eindexamen dat steeds dichterbij
kwam. En dochterlief maakte gretig gebruik van de mogelijkheid om extra ondersteuning
te krijgen bij Ready to school. In feite was ze óf bij RTS of thuis op haar kamer. Te
studeren, hoopte ik.

Business as usual
Maar gek genoeg was het veel meer business as usual als ik van te voren gedacht had.
De boodschappenlijst vol met gezonde boodschappen die ik a.u.b. in huis moest halen,
was eerlijk gezegd alweer zoek voordat de examens begonnen. Dus uit mijn geheugen
heb ik daar zoveel mogelijk uit geput, maar mijn geheugen laat nogal eens te wensen
over. Dus ja, hopelijk viel het krachtvoer niet te veel tegen.
Verder waren er verschillende belangrijke personen in haar leventje jarig; waaronder
ikzelf, haar vader, haar oma en enkele vriendinnen. En ook al sloeg ze die partijtjes
grotendeels over, de feestjes waren er wel. En zij was er ook bij, al was het dan maar
even.Tot overmaat van ramp kreeg ik ook nog eens een echt stevige buikgriep midden in de
examens. Zodat ik bijna een week helemaal niks voor haar kon doen, niet eens kon
koken.

Koersvast richting eindexamen
Kortom: Op een of andere manier denk je van te voren dat de wereld zo ongeveer
ophoudt met draaien als de eindexamens daadwerkelijk beginnen. En dat is dus niet het
geval. Alles gaat gewoon door. Nou ja, bijna gewoon dan. En inmiddels is ook deze
periode bijna voorbij. Ik zal blij zijn voor haar, want ze heeft écht hard gewerkt. En dat
het haar lukt om hard te werken zonder ten onder gaan aan een heleboel stress en
spanning dat is echt alleen maar heel superknap. Ongetwijfeld heeft de inhoudelijke
steun van Ready to school (en ook steeds maar weer weten: ‘ik moet er weer heen’)
enorm bijgedragen aan deze steady koers richting eindexamen. En nu maar hopen dat
deze aanpak over een paar weken ook met een diploma bezegeld wordt!