Geschreven door Eva Geelen

Nadat een groot deel van de zomervakantie verregende, doet het zonnetje de laatste paar dagen weer lekker zijn best. Zelfs in de avonden van dit laatste vakantieweekend kun je nog heerlijk buiten zitten, al valt de schemering vroeg in. Binnen wordt de doos met schoolboeken van Iddink doorgespit. En ik heb al te horen gekregen dat er dit jaar niet gekaft gaat worden.

 

Gatenkaas-rooster

Terwijl ik buiten zit te mijmeren, komt dochterlief erbij zitten. Ze is blij, want ze heeft de mentor waarop ze hoopte én een leuke klas. Het rooster is minder, want bijvoorbeeld op donderdag heeft ze niet één maar twee tussenuren. Dit lag al in de lijn der verwachting, want zo vertrouwt dochterlief me toe: ‘In de onderbouw proberen ze het rooster zo compact mogelijk te maken. Bij de vierde en vijfdejaars zorgen ze voor veel vrije uren aan het begin van de dag maar bij de eindexamenkandidaten kijken ze nergens meer naar. Wij moeten een gatenkaas-rooster gewoon aankunnen.’ Of het echt zo werkt, weet ik niet, maar inderdaad lichten er dit jaar nogal wat tussenuren op in Magister.

 

Andere leeftijdscategorie

Al dit soort kleine feitjes helpen mij te bevatten dat zelfs de jongste dit jaar al eindexamen doet. Wat gaat de tijd snel. Toen zij naar de middelbare school ging, voelde ik me echt oud worden. Want als je geen kinderen meer in het basisonderwijs hebt, schuif je als moeder gevoelsmatig door naar een volgende leeftijdscategorie. En die brugklas, die lijkt nog zo kort geleden. De dag dat ze voor het eerst naar Odulphus ging en ik haar uitzwaaide. Meefietsen mocht toen natuurlijk ook al niet. Dat is social suicide en dat snap ik, maar nu mag uitzwaaien zelfs niet meer.

 

Netflix-marathons

Want kleine meisjes worden in een heel rap tempo groot en die van mij al helemaal. Zoals ze vijf jaar geleden verlangde naar uitbreiding van haar kleine basisschoolwereldje, zo wil ze nu haar vleugels uitslaan naar de universiteit, naar een studentenleven in een andere stad, naar ‘op kamers’ gaan. En dat eindexamen lijkt voor haar niet meer dan een stap die gezet moet worden. Een stap in een proces dat zich kenmerkt door hard werken en goed voorbereiden. En hoezeer ik me soms erger aan de eindeloze Netflix-marathons; hard werken en goed voorbereiden doet ze als geen ander, dat moet ik haar echt nageven.

 

Eindexamenbundels

Zo moesten er dit jaar voor bijna alle vakken niet alleen schoolboeken, maar ook eindexamenbundels besteld worden. Dat kost wat, maar goed, afgelopen jaren heeft ze laten zien dat ze er echt voor gaat. Een goede voorbereiding bestaat ook uit de juiste faciliteiten, denk ik dan maar. En het feit dat ze me zelfs laat zien dat er een leeswijzer en een soort stappenplan in de eindexamenbundels zit, geeft vertrouwen.

 

Continue eindexamentraining RTS

Ook de wetenschap dat Ready to school dit jaar start met een continue eindexamentraining geeft rust. Mocht het qua motivatie toch iets te hoog gegrepen zijn om thuis door het jaar heen, al die eindexamenbundels door te spitten, dan kan ze bij RTS vanaf oktober één avond per week terecht om voor alle vakken eindexamens te oefenen. Zwakke punten komen dan tijdig aan het licht en kunnen alsnog bijgespijkerd worden.

 

Vertrouwen

Als ik dochterlief attendeer op dit aanbod van RTS, kijkt ze me peinzend aan. De  eindexamenbundel biologie ligt nog tussen ons in, buiten op de loungebank. In de schemering van de nazomeravond kan ik er al geen letter meer van lezen. Maar mijn jongste laat me zien hoe de biologiebundel dikker is dan die van natuur- en scheikunde samen. Het rooster is net bekend en voor biologie, wat toch al niet haar sterkste vak is, heeft ze dezelfde lerares als vorig jaar. En dat was niet echt haar favoriet. Het mag dan schemerig zijn, ik zie haar afwegen ‘eindexamentraining bij RTS, is dat iets voor mij?’ Ik laat dochterlief lekker pruttelen in het vertrouwen dat ze weet wat ze nodig heeft en mij daar ook om vraagt. Kleine meisjes worden in heel rap tempo groot en die van mij al helemaal.